Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ

Μια κρύα και συννεφιασμένη Δευτέρα στα τέλη του Ιανουαρίου του 2010 ξεκίνησα την δεύτερη φάση της άσκησής μου, αμέσως μετά την λήξη της στρατιωτικής θητείας μου. Ξύπνησα ενθουσιασμένος, έβαλα δυνατά μουσική στο Mp3, ήπια γρήγορα τον καφέ μου, ρίχνοντας μια ματιά στο ημερολόγιο για τις εργασίες της ημέρας.

Είχε φτάσει η ώρα,  χαρτοφύλακας ανά χείρας και «φύγαμε»… Άνοιξα την εξώπορτα του σπιτιού μου, στάθηκα λίγο να με χτυπήσει ο πρωινός αέρας και ανηφόρησα προς την Ευελπίδων, η οποία είναι από τους ωραιότερους δρόμους της Αθήνας, με το πεδίο του Άρεως, το πάρκο των Δικαστηρίων και την προνομιακή θέα στο Λυκαβηττό.

Μετά από λίγο έφτασα στην κεντρική είσοδο των Δικαστηρίων, θυμήθηκα την πρώτη φορά που την πέρασα, το άγχος που είχα, τον φόβο, το άγνωστο που ανοίγονταν μπροστά μου... Αυτή τη φορά την πέρασα με άνεση, έδειξα την ταυτότητα του ασκουμένου και ο δόκιμος αστυνομικός με κάποια επισημότητα (καθώς θα ήταν πολύ νέος και ψαρωμένος) μου είπε «περάστε κύριε…»

Όλες οι μεγάλες καριέρες κάπως έτσι άρχισαν, σκέφτηκα. Μπήκα στον γνώριμο προαύλιο χώρο και κινήθηκα προς το κτίριο της Εισαγγελίας. «Επιτέλους πίσω στην Αρένα!!!» Ξαφνικά σήκωσα το βλέμμα μου και αντίκρισα ένα αλαλάζων πλήθος από Δικαστές, αστυνομικούς, δικηγόρους, πολίτες (με ή χωρίς χειροπέδες) και αθίγγανους περιπλανώμενους να έρχεται καταπάνω μου φωνάζοντας «όλοι έξω – έχει μπει βόμβα – φύγετε τώρα». Κοκάλωσα, δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται...

Βρέθηκα στο απέναντι παρκάκι, κάθισα μελαγχολικά σε ένα παγκάκι και άναψα τσιγάρο, άνοιξα και την ομπρέλα καθώς είχε αρχίσει η βροχή και σκέφτηκα φωναχτά:

Κάπως έτσι τελειώνουν οι μεγάλες καριέρες…

Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΑΜΠΑ

Για πολύ καιρό έψαχνα μια λάμπα γραφείου με γυάλινο πράσινο καπέλο. Παρόλο που το σχέδιο της είναι πολύ κλασσικό, δεν μπορούσα να βρω μια που να μου αρέσει. Από αυτή την δύσκολη θέση, με έβγαλε ο Ησύχιος, ο οποίος μου έκανε δώρο μια. Μόλις την έφερε, ενθουσιάστηκα, ήταν ακριβώς αυτή που έψαχνα, χαρούμενοι  και οι δύο, ασχοληθήκαμε με την τοποθέτησή της, περιμένοντας την αδελφή μου για να πιούμε καφέ.

Την αδελφή μου την χαρακτηρίζουν η ευθύτητα και η ειλικρίνεια, καθώς και η παντελής έλλειψη διπλωματίας, που για πολλούς είναι και το μεγάλο της προσόν. Πολλές φορές όμως αυτό έχει κάποιο κόστος, ιδίως για τον άμαχο πληθυσμό…

Όταν ήρθε στην Μαυρομιχάλη, αντίκρισε την λάμπα και μου είπε ξερά,  «μα καλά – από όλες τις λάμπες αυτή τη μαλκ**** πήγες και πήρες;». Μου ήρθε συγκοπή, ήθελα να ανοίξει η Γη να με καταπιεί, κρύος ιδρώτας με έλουσε… άρχισα να της κάνω νοήματα. Γούρλωσα τα μάτια μου, πήρα όλους τους μορφασμούς που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε απόγνωση. Αυτή δεν αποκρίθηκε. Επιπλέον με ρώτησε (γιατί – προφανώς δεν κατάλαβε… ) «μα καλά, γιατί κάνεις έτσι;»

Παραδόθηκα… της απάντησα ξέπνοα «Κλειώ… την λάμπα αυτή μόλις τώρα μου την έκανε δώρο ο Ησύχιος και μου αρέσει πολύ – αυτή ήθελα να πάρω και εγώ…»

Τότε αυτή ατάραχη, σαν να μην τρέχει τίποτα… σαν να μην έχει γίνει κάτι… γυρίζει προς τον Ησύχιο, ο οποίος είχε μείνει άφωνος και του χαμογελάει, της χαμογελάει και αυτός. Για μια στιγμή σκέφτηκα, δεν μπορεί θα του ζητήσει συγνώμη…

Τότε του λέει «ε βέβαια, φίλος του αδελφού μου δεν είσαι; Το ίδιο χάλια γούστο έχεις και εσύ…»

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Tα ανθρώπινα δικαιώματα είναι βασικά δικαιώματα και θεμελιώδεις ελευθερίες που δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι, κατοχυρώνονται στο πρώτο άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και στα δικαιώματα». Στην Ελλάδα κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα. Εφαρμόζονται σε όλη την Ελληνική Επικράτεια για όλους τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτή.

Η Ευδοξία ανήκει στους αντικαπνιστές, δεν δείχνει κανένα έλεος στην απολαυστική συνήθεια του καπνίζειν. Δεν υποχωρεί με τίποτα από τις θέσεις αυτές. Είναι κατά κάποιο τρόπο μια Savonarola του καπνίσματος, είμαι σίγουρος, πως θα ένιωθε πραγματική ανακούφιση εάν απαγορεύονταν  το κάπνισμα και θα έβλεπε με ικανοποίηση την μαστίγωση των αμετανόητων σε κεντρικές πλατείες.

Εγώ και ο Ησύχιος έχουμε την τύχη, να απολαμβάνουμε την φιλοξενία της, φυσικά υπό τους όρους της. Το κάπνισμα στο σπίτι απαγορεύεται δια ροπάλου. Το μόνο μέρος που γίνεται ανεκτό είναι το μπαλκόνι (ασχέτως με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν) και φυσικά με κλειστές τις μπαλκονόπορτες.  Καθώς ένα από τα πολλά (υπερφυσικά) προσόντα της Ευδοξίας είναι η ισχυρότατη όσφρηση!!!

Ένα παγωμένο βράδυ, μόλις γυρίσαμε από έξω, μας ανακοίνωσε πως τα ρούχα μας μυρίζουν και πως πρέπει να περάσουν την νύχτα έξω στο μπαλκόνι. Με μεγάλη απροθυμία της τα παραδώσαμε, διαμαρτυρόμενοι πως αυτά θα ποτίσουν υγρασία. Με το ακαταμάχητο γελάκι της τα προσπέρασε όλα αυτά. Σε κάποια στιγμή γυρίζει προς τον Ησύχιο και του λέει «Θα βγάλεις έξω και το παντελόνι σου».

Τότε αυτός εξανέστη, το κουταβίσιο του πρόσωπο συσπάστηκε και της φώναξε «όχι κυρία μου, δεν το βγάζω – έχουμε και μια αξιοπρέπεια»

ΑΝΤΑΛΑΣΣΟΝΤΑΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥΣ

Υπάρχουν πολλά ινστιτούτα, ιδρύματα και οργανώσεις όπου οργανώνουν ομιλίες. Συνήθως, μετά την τοποθέτηση του κεντρικού ομιλητή ακολουθούν ερωτήσεις και σχόλια από τους ακροατές. Με αυτό τον τρόπο όλοι είναι ικανοποιημένοι. Ο ομιλητής πιστεύει, ότι έχουν απήχηση οι απόψεις του και οι παρεμβαίνοντες ακροατές, ότι εκφράζοντας την άποψή τους, θα αναγνωριστεί από τους άλλους ως σημαντική.

Μαζί με τον Αριστείδη βρεθήκαμε σε ομιλία, γνωστού ινστιτούτου των Αθηνών. Οι παρεμβάσεις του οποίου, διαμορφώνουν με ποικίλους τρόπους τις απόψεις της παγκόσμιας κοινότητας στα φλέγοντα ζητήματα (όχι, δεν ήταν η λέσχη Βilderberg – αλλά δεν μου επιτρέπεται να πω περισσότερα…)

Παρακολουθήσαμε, ευλαβικά, μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία,  με θέμα  τις πολλαπλές επιλογές που προσφέρονται στον σύγχρονο άνθρωπο  (πάνω σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του) και στον τρόπο δημιουργίας ενός μηχανισμού επιλογής των επιλογών, με αποτέλεσμα να καταλήγει (ο άνθρωπος) στην επιλογή αυτή που θα του προσφέρει ευτυχία!!!

Μετά το τέλος της ομιλίας, έγινε πιο έντονο το ήδη υπάρχον πρόβλημα… Η ομιλία ήταν μαγνητοσκοπημένη και ο αξιόλογος ομιλητής, είχε αφήσει 3 λακέδες στη θέση του. Ο πρώτος με αξιοπρέπεια και σοβαρότητα διεύθυνε (βαρετά) την συζήτηση, κοιτάζοντας συνεχώς το ρολόι του. Ο Δεύτερος, ειρωνικός, σνομπ,  με ελιτίστικο ύφος (ψευδό) διανοούμενου, πίστευε ότι απευθύνεται σε Ζουλού και  δεν δέχονταν ερωτήσεις…

Ο τρίτος στα μαύρα ντυμένος, σα λαδωμένος ποντικός, με ύφος νονού της νύχτας, έκανε τοποθετήσεις τύπου  «να σου πω - εγώ που ξέρω - να σου εξηγήσω κτλ» κάνοντας παράλληλα κατάχρηση κρύων ανεκδότων, στα οποία ανταποκρίνονταν μόνο η κοπέλα του. Για μια στιγμή η συζήτηση ξέφυγε από τις «επιλογές» και πήγε στην ζοφερή καθημερινότητα. Αφού μας πληροφόρησε πως διατηρεί 2 καταστήματα στη Ρουμανία (είσαι μια Μάρκα εσύ…) μας διαβεβαίωσε πως δεν επικρατεί παντού διαφθορά και πως πολλοί εφοριακοί είναι στη φυλακή, «και πού το ξέρεις ρε λαμόγιο, έχεις πάει στη φυλακή να τους μετρήσεις;;;» - εύλογη απορία…

Φύγαμε με τον Αριστείδη με ανάμικτα συναισθήματα, περπατώντας την Πανεπιστημίου, έξω από την Φιλεκπαιδευτική Εταιρία, θυμηθήκαμε τον Γιάγκο Πεσματζόγλου «ανταλλάσσαμε στοχασμούς με τον Παναγιώτη Κανελόπουλο… πάνω σε όλα τα θέματα»…

Ο tempora o mores!!!

ΤΑΜΕΙΟ ΝΟΜΙΚΩΝ

Η από μασίφ μπρούτζο πόρτα του κτιρίου ανοίγει με δυσκολία, προκαλώντας έναν ανατριχιαστικό ήχο, σκοτάδι, μετά σκάλες που οδηγούν σε μια ξύλινη περιστρεφόμενη πόρτα, μετά και άλλες σκάλες που οδηγούν στην αίθουσα υποδοχής. Φως, το οποίο προσπαθεί να περάσει από το τεράστιο βιτρό της Θέτιδας. Στο δάπεδο μάρμαρα τα οποία εναλλάσσονται με ψηφιδωτά. Πίνακες με αυστηρούς γέρους που κοιτούν επίμονα…

Αυτή είναι η πρώτη γεύση που επιφυλάσσει το δαιδαλώδες και πολυώροφο κτίριο του Ταμείου Νομικών στον επισκέπτη του. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει ακριβώς την εποχή που το έφτιαξαν (κάπου μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης Σταυροφορίας). Οι υπάλληλοι ακίνητοι, άχρωμοι σαν αγάλματα…

Εκείνη την περίοδο, το επισκεπτόμουν συχνά, καθώς ήθελα να εξοφλήσω τις εισφορές μου ως ασκούμενος και να πάρω την πολυπόθητη ασφαλιστική ενημερότητα με απώτερο σκοπό να ολοκληρώσω στην εφορία την έναρξη.

Στην αρχή απευθύνθηκα στο τμήμα εισφορών (2^ος) όπου με παρέπεμψαν στο πρωτόκολλο (1^ος) για να υποβάλλω αίτηση, από εκεί στο μητρώο (4^ος) μετά πάλι στον (2^ο) όπου η κ. Μπρύνχιλντρ με διαβεβαίωσε πως σε 20 μέρες θα έχει βεβαιωθεί η οφειλή μου.

Πράγματι σε 20 μέρες  πήγα ξανά, αυτή τη φορά η κ. Σιγκρντρίφα, η οποία αντικαθιστούσε την κ. Μπρύνχιλντρ, με διαβεβαίωσε ότι όλα βαίνουν καλώς και πως σε 10 μέρες να πάρω τηλέφωνο την ίδια και να έρθω να πληρώσω. Τηλέφωνο πήρα... αλλά οι Βαλκυρίες δεν απαντούν σε τηλέφωνα!

Πήρα την κατάσταση στα χέρια μου, ξέχασα την Γαλλική μου παιδεία, την ευγένειά μου, τους τρόπους καλής συμπεριφοράς και φανερά εκνευρισμένος πήγα στην κ. Μπρύνχιλντρ και της ζήτησα να πληρώσω. Είχα υπολογίσει, με την βοήθεια δύο μαθηματικών, ενός λογιστή και μιας καφετζούς το ποσό που του όφειλα. Μου απάντησε πως θα με πάρει η κ. Σβάφα τηλέφωνο… Εξερράγην... «Δεν έχει τέτοια, δεν θα πάρει ποτέ τηλέφωνο, θέλω να μιλήσω τώρα  στον κ. Οντίν (διευθυντής) αυτοπροσώπως».

Με τα πολλά έφτασα στο γραφείο του Οντίν (5^ος) όπου του εξήγησα το πρόβλημά μου και σχεδόν κλαίγοντας του είπα «είμαι ένας ευσυνείδητος φορολογούμενος - ασφαλισμένος, αφήστε με να πληρώσω... έχω εδώ τα λεφτά μαζί μου… cash».

Η ακίνητη μορφή συσπάστηκε, μια λάμψη φώτισε τα παγωμένα μάτια του… «και δεν το λες από την αρχή, νομίζαμε ότι ήθελες να κάνεις ρύθμιση χρεών…»